เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 87 ภาพลวงปรากฏอีกครั้ง
จวนเที่ยงแล้ว ดวงอาทิตย์ส่องสูงอยู่บนฟ้า ในเวลานี้เองที่ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า
เขาลุกขึ้นนั่งราวกับใช้แรงมหาศาล กุมหน้าผากไว้ รู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายในศีรษะ แต่ความรู้สึกนี้ก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ อีกไม่กี่นาทีความเจ็บปวดน่าจะหายไป
มองไปข้างกายที่หลิงเซินชิงยังคงหลับสนิทอยู่ ว่านหยางเชียนอดไม่ได้ที่จะลูบใบหน้าของนางเบา ๆ พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็อดหน้าแดงขึ้นมาทั้งหน้าทั้งตัวไม่ได้
ว่านหยางเชียนลงจากเตียง ยืนเท้าเปล่าบนพื้น แล้วหยิบเสื้อผ้าที่พับวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงมาสวม แต่ตอนสวมเสื้อผ้าก็เกิดเสียงขึ้นมาเล็กน้อย หลิงเซินชิงที่ได้ยินเสียงนั้นก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาจากการหลับสนิท
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มือขวาถือมุมผ้าห่มปิดร่างกายของตนไว้ มองว่านหยางเชียนที่กำลังสวมเสื้อผ้าด้วยตาปรือ ๆ ท่าทางของหลิงเซินชิงในตอนนี้ดูราวกับยังไม่ตื่นดี
ผมของหลิงเซินชิงดูยุ่งเหยิง ราวกับขนฟูชี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นหลิงเซินชิงในสภาพเช่นนี้ ดูแล้วก็อดขำขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้จริง ๆ
เมื่อเห็นว่าหลิงเซินชิงตื่นแล้ว ว่านหยางเชียนก็วางเสื้อผ้าของนางไว้ตรงหน้าอย่างเป็นระเบียบ
"ไม่เช้าแล้ว รีบสวมเสื้อผ้าไปล้างหน้าล้างตาสิ เผลอ ๆ อาหารคงเตรียมไว้ให้เราแล้ว"