เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 70 การให้อภัยหลังความแค้น
ยามค่ำคืน นักเรียนในโรงเรียนมัธยมชั้นยอดต่างทยอยกลับเข้าหอพัก เตรียมตัวพักผ่อนแต่หัวค่ำ และผู้คนดูเหมือนจะน้อยลงกว่าแต่ก่อน
ในสนามมีเพียงสี่ห้าคนเท่านั้น พวกเขาเป็นนักเรียนที่ไม่เหมือนคนอื่นที่กลับหอพักแล้ว ยังอยากสูดอากาศบริสุทธิ์อีกหน่อย หลิงเซินชิงก็เช่นกัน นางนั่งอยู่บนม้านั่งข้างสนาม แววตาว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด
หลิงเซินชิงในตอนนี้ อาจยังรู้สึกรังเกียจตัวเองอยู่ ความคิดเห็นแก่ตัวในใจมาถึงตอนนี้ก็หายไปหมดสิ้น เพียงแต่หนังคิดอยู่ตลอดว่า ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร
วันนี้ทั้งวัน หลิงเซินชิงนั่งอยู่ที่นี่ตลอด อาจารย์และนักเรียนต่างไม่มาดูแล เพียงปล่อยให้หนังอยู่อย่างสงบ ตอนนี้ ท้องของหลิงเซินชิงส่งเสียงครืดคราดออกมาแล้ว
“นี่”
หลิงเซินชิงลืมตาขึ้นมานิดหน่อย พบว่ามีซาลาเปาลูกหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าหนัง เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่านหยางเชียนยืนอยู่ตรงหน้าหลิงเซินชิง พร้อมกับยื่นมือถือซาลาเปาอยู่
“หิวแล้วใช่ไหม กินหน่อยสิ สองมื้อแล้วที่ไม่กินเธอก็ไม่ปริปากเลย ฉันพามาได้แค่สองลูก ไม่งั้นเก็บไม่มิด พรุ่งนี้มื้อเช้ากินเยอะหน่อยก็พอ”
พูดจบ ว่านหยางเชียนก็หยิบซาลาเปาออกมาอีกลูก เอาซาลาเปาทั้งสองลูกวางลงบนมือของหลิงเซินชิง หลิงเซินชิงมองซาลาเปาที่เย็นสนิทในมือ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น