เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 64 การเล่าเรื่องและคำฝากฝัง
แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ปรากฏ สาดแสงสีส้มเปลวไฟปกคลุมไปทั่วเมืองใหญ่ ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นอยู่เสมอ พวกเขามักอยากวางสิ่งของในมือลง แล้วไปยืนชมทิวทัศน์พระอาทิตย์ตกที่สมบูรณ์แบบที่สุดอย่างเงียบ ๆ
ภายในโรงพยาบาล แสงสีส้มเปลวไฟส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ทั้งในและนอกรอบ ๆ โรงพยาบาลถูกห่อหุ้มด้วยแสงเช่นนี้ ในห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 909 ว่านหยางเชียนกำลังพยายามลุกจากเตียงเดิน ไม่รู้ว่าเขาฟื้นตัวได้มากแค่ไหนแล้ว ส่วนหลิงเซินชิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็คอยพยุงเขาไว้ กลัวว่าเขาจะลื่นล้มหรืออะไรทำนองนั้น
“ระวังหน่อยนะ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนเลย”
หลิงเซินชิงคอยพยุงและกุมแขนขวาของว่านหยางเชียนไว้ แรงที่กุมดูเหมือนจะออกแรงอยู่บ้าง ว่านหยางเชียนสูดลมหายใจลึก เท้าทั้งสองข้างที่ไม่ได้สวมอะไรเหยียบลงบนพื้นพร้อมกัน ในชั่วพริบตา ขาของว่านหยางเชียนก็รู้สึกชาเล็กน้อย อาจเป็นเพราะนอนอยู่บนเตียงนานเกินไป แต่พอชาแล้วก็ดูเหมือนไม่รู้สึกอย่างอื่นอีก
ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ดึงมือของหลิงเซินชิงออก จากนั้นก็ค่อย ๆ ฟื้นความสามารถในการเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง เขาเดินช้า ๆ ไปมาบริเวณใกล้ ๆ กำแพง จนรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วจึงเร่งฝีเท้าขึ้น หลิงเซินชิงเห็นภาพนี้ก็ตกใจไม่น้อย เธออยากให้ว่านหยางเชียนหยุด แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา