เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 32 การคุกคาม
ยามดึกอันเงียบสงัด ในคฤหาสน์เหลือเพียงน้ำพุนางฟ้าสลักหินเก่าแก่ที่ส่งเสียงน้ำไหล ระรินไหลฟังแล้วให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด บางครั้งก็มีเสียงนกกลางคืนร้องเป็นเพื่อนในอากาศ ลมพัดหญ้าในคฤหาสน์ ใบไม้สีทองบนพื้นถูกลมพัดไหวเบา ๆ
คฤหาสน์ตระกูลเฟิงตั้งตระหง่านอยู่กลางคฤหาสน์ ถ้าเข้าไปใกล้ก็จะได้ยินเสียงกรนเป็นระยะ ผู้คนข้างในเข้านอนกันแต่หัวค่ำแล้ว แต่ไม่ใช่ทุกคนที่หลับแล้ว
ว่านหยางเชียนนอนอยู่บนเตียง ดึกดื่นป่านนี้แต่กลับไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย หลิงเซินชิงที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็เช่นกัน ทั้งสองไม่มีอาการง่วงเลย หัวใจเต้นระส่ำอยู่ข้างใน เพียงเพราะทั้งสองนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน หลิงเซินชิงยิ่งตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว นี่เป็นครั้งที่สองที่นอนเตียงเดียวกับว่านหยางเชียน ในฐานะผู้หญิงก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา เพียงแต่เธอไม่คิดว่าว่านหยางเชียนจะตอบรับข้อเสนอของเฟิงหานชาง และกลายเป็นสมาชิกของตระกูลเฟิงด้วย
หลิงเซินชิงค่อย ๆ หันศีรษะ มองไปที่ว่านหยางเชียนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ว่านหยางเชียนลืมตากว้าง สีหน้าเผยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง ว่านหยางเชียนก็สังเกตเห็นว่าหลิงเซินชิงกำลังมองตัวเองอยู่ ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่ครั้งเดียว
"ฉันนึกว่าคุณจะไม่ตกลงซะอีก ทำไมล่ะว่านหยางเชียน คุณยินดีนอนกับฉันมากนักเหรอ?"
หลิงเซินชิงลุกขึ้นนั่งบนเตียง ลูบท้ายทอยแล้วพบว่าตัวเองยังไม่ได้มัดผม เตรียมลงจากเตียงไปมัดผม ว่านหยางเชียนก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะอยู่บ้านคนเดียวก็เหงามาก เขาไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว