เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 27 ลาจาก
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น หลังเดินทางไกลบนรถตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็กลับมาถึงในเมือง ผู้คนข้างนอกเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แผงขายอาหารเช้าแน่นขนัดไปด้วยผู้คน คนชราในสวนสาธารณะเลียนแบบคนรุ่นก่อนเล่นไทเก๊ก บางคนก็พาสุนัขพาแมวเดินเล่น ในสายตาของคนยุคนี้ ยามเช้าเป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดของแต่ละวัน เช้าที่ผ่านไปดีหรือไม่ดีเป็นตัวแทนของอารมณ์ในวันนั้น ในยุคที่วุ่นวายเล็กน้อยเช่นนี้ อารมณ์จึงยิ่งสำคัญเป็นพิเศษ
ทั้งสามคนลงจากรถ ตอนนี้ทั้งเหนื่อยทั้งอ่อนแรง อยากหาแผงขายอาหารเช้าสักร้านเพื่ออิ่มท้อง หลิ่วอู้เกามองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นมีแผงขายอาหารเช้าที่ถูกปากทุกคน ถานเหรินอี๋เห็นหลิ่วอู้เกาเป็นโรคเลือกไม่ถูกกำเริบอีกแล้ว ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
“แค่แผงขายอาหารเช้าแผงเดียว ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ก็ไม่ได้หรือไง?”
หลิ่วอู้เกาส่ายหน้า
“ของพวกนั้นผมกินมาไม่ถึงพันก็หลายร้อยแล้ว พวกเรากินจนเบื่อกันหมดแล้วใช่ไหมล่ะ อีกอย่าง หลิวหมิงซางเพิ่งออกมาจากคุก จะไม่หาแผงอาหารเช้าที่ดีกว่านี้ให้เขากินรองท้องได้ยังไง จะหาทั้งทีก็ต้องหาที่อร่อยกว่า มีประโยชน์กว่า และคุ้มค่ากว่า! ว่าไหมหมิงซาง?”
หลิ่วอู้เกามองหลิวหมิงซางที่ซบอยู่บนหลังถานเหรินอี๋ หลิวหมิงซางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพยักหน้า เพราะตัวเองก็ไม่ได้กินของดี ๆ มานานแล้ว อยู่ในคุกตั้งนานจนลืมรสชาติอาหารเช้าในอดีตไปนานแล้ว พอคิดถึงตรงนี้ก็น้ำลายไหลโดยไม่รู้ตัว แต่ถานเหรินอี๋ขัดความคิดของทั้งสองคน