เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 14 บ่ายวันนี้ช่างวุ่นวายเหลือเกิน
เที่ยงวันนี้เงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเพียงเสียงจักจั่นและเสียงฝูงนกร้องเซ็งแซ่ เดิมทีเป็นฤดูที่สายลมเย็นพัดไปทั่วทุกมุม แต่เที่ยงวันนี้กลับเหมือนย้อนกลับไปเป็นหน้าร้อนอีกครั้ง รู้สึกร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง
ตอนนี้คนตระกูลเฟิงกับว่านหยางเชียนกำลังกินข้าวด้วยกัน ว่านหยางเชียนมองอาหารตรงหน้าทั้งหรูหราและมีมากมายจนตาลาย ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ครั้งแรกที่ได้กินข้าวที่บ้านคนอื่น แถมยังเป็นมื้อที่หรูหราขนาดนี้ ตื่นเต้นจนกินไม่ลงก็เป็นเรื่องปกติ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีดกับส้อมที่วางอยู่ตรงหน้าจะใช้ยังไง สำหรับเขาแล้วมันเป็นของแปลกจริง ๆ ว่านหยางเชียนลองหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา เลียนแบบท่าทางของคนข้าง ๆ กับสเต๊กที่ราดซอสจนฉ่ำตรงหน้า กว่าจะตัดสเต๊กได้สักชิ้นก็แทบแย่ ว่านหยางเชียนที่ไม่เคยกินสเต๊กมาก่อนเอาสเต๊กเข้าปากเคี้ยวช้า ๆ ตาหยีลง คงจะอร่อยกับรสชาติแปลกใหม่นี้สุด ๆ เอาชนะทุกอย่างที่เคยกินมาก่อนได้อย่างสิ้นเชิง
เสียน่าเสียดายที่สเต๊กชิ้นเล็กเกินไป แถมเครื่องเคียงข้าง ๆ ก็ไม่พอครึ่งท้อง แต่อยากตักอาหารอื่นก็เกรงใจ เพราะพอมองแวบเดียวคนที่นั่งตรงหน้าก็ยังไม่มีใครตักอาหารเลย จึงล้มเลิกความคิดที่จะตักอาหาร
“ไม่ต้องเกรงใจ หยางเชียน เธอไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น เรายังไม่ตักอาหารเพราะสเต๊กยังกินไม่หมด เธอกินสเต๊กหมดแล้ว อาหารพวกนี้จะตักเท่าไรก็ได้”
ได้ยินว่านหยางเชียนได้ยินคำพูดของเฟิงหานชางเจ้าบ้านตระกูลเฟิงถึงได้ผ่อนคลายลงหน่อย
ตอนนี้ลำโพงในห้องส่งข่าวเที่ยงมา