กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นอวิ้นจือกำลังจะไล่ตามไป โจวเสี่ยวเหยียนที่ขาสั้นอยู่ด้านหลังก็วิ่งกวดขึ้นมา ดึงชายเสื้อของเสิ่นอวิ้นจือเอาไว้
โจวเสี่ยวเหยียนหอบหายใจพลางพูด “พี่ พี่จะวิ่งทำไม ตั๋วเรือวางอยู่บนโต๊ะก็ลืมหยิบมา!”
“อะไรกัน” เสิ่นอวิ้นจือขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทั้งอับอายทั้งตกใจ “เสี่ยวเหยียน นายแน่ใจนะว่าเจอตั๋วเรือของฉันบนโต๊ะ”
“ใช่สิ ต้องเป็นตอนที่พี่ควักของเมื่อกี้แล้วทำตกไว้ไม่ทันระวังแน่ ๆ” โจวเสี่ยวเหยียนจนปัญญาอยู่บ้าง เดิมทีเขานึกว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่มีภาพลักษณ์สูงสง่าทำงานสุขุมรอบคอบ ตอนนี้กลับพังทลายลงไปเล็กน้อย
ทำงานสะเพร่า กินของก็มักง่ายจนติดคอ ถึงขั้นทิ้งตั๋วเรือที่สำคัญขนาดนี้ไว้ส่งเดชได้
หัวคิ้วของเสิ่นอวิ้นจือขมวดแน่นขึ้นไปอีก