เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากส่งโต้วโต้วกลับบ้าน กู้ซูหร่านเพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็ได้ยินเสียงของหลี่อวี้หลานดังขึ้นทันที
หลี่อวี้หลานนั่งรออยู่ในบ้านอยู่นาน พอได้ยินเมิ่งหลินบอกว่าเธอไปส่งเด็กของชายหย่าร้างคนนั้นอีกแล้ว ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง
แต่ทว่า พอเห็นกู้ซูหร่านเดินเข้ามา หลี่อวี้หลานกลับไม่ได้ชักสีหน้าเหมือนอย่างเคย ตรงกันข้ามกลับรีบเดินเข้ามาหา ดึงตัวเธอไปนั่งลง แล้วเอ่ยทักทายพูดคุยด้วยความกระตือรือร้น
“ซูหร่าน เธอยังจำได้ใช่ไหมว่าพรุ่งนี้ต้องไปร่วมงานแต่งพี่ใหญ่ตระกูลเฉียวเป็นเพื่อนยาย”
กู้ซูหร่านพยักหน้ารับ “ยาย ฉันจำได้”
หลี่อวี้หลานเห็นสีหน้าท่าทางเรียบเฉยของเธอ ก็เดาได้ทันทีว่าเธอคงไม่ได้ให้ความสำคัญเท่าไรนัก คงไม่ได้คิดจะคว้าโอกาสสร้างความประทับใจในวันพรุ่งนี้เลยแม้แต่น้อย ในใจจึงเริ่มขัดเคืองขึ้นมาอีกคำรบ
“ซูหร่าน พรุ่งนี้เธอคิดจะใส่ชุดนี้ไปจริง ๆ เหรอ”