เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้ซูหร่านยกยิ้มมุมปากให้เธอเล็กน้อย พลางเอ่ยเสียงเรียบ “งั้นก็ดูเหมือนว่าเธอจะมีคำตอบแล้วล่ะสิ”
ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบและมองไปยังเฉินผิงผิงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดี
เดิมทีพวกเขาก็ต่างแนะนำให้ปรองดองมากกว่าแยกทาง ในเมื่อเรื่องที่แม้แต่เจ้าตัวเองยังรับประกันไม่ได้ พวกเขาก็ไม่อาจออกหน้ารับประกันแทนเฉินผิงผิงได้เช่นกัน
แล้วถ้าเกิดฝ่ายชายเปลี่ยนใจกลับคำขึ้นมาอีกจะทำยังไง
ฉินฉู่เยี่ยนเอ่ยปากขึ้นมาในจังหวะนี้ด้วยน้ำเสียงไม่หนักไม่เบา ราวกับพูดล้อเล่นแต่ช่วยโหมกระพือว่า “ผู้ชายแบบนี้น่ะ โลเลหลายใจ วัน ๆ ไม่รู้ว่าในหัวดีดลูกคิดอะไรกันอยู่ ในใจยังซุกซ่อนเรื่องอะไรกันไว้อีก กลางดึกนอนหนุนหมอนใบเดียวกันกับเขา มันชวนให้อึดอัดขยะแขยงจะตายไป อย่างน้อยฉันคนหนึ่งละที่ทนไม่ไหว”