เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ไม่ต้องหรอก”
เฉินหวยเจิงขยับริมฝีปากบาง เอ่ยปฏิเสธเย่สุ่ยเหยาอย่างเย็นชาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าเย่สุ่ยเหยายังคงดึงดัน เขาจึงตัดบทด้วยสีหน้าเย็นชาทันที “พวกเธอที่เป็นสหายหญิงมาที่นี่ มันไม่สะดวก เหยียนโม่เหรินช่วงสองสามวันนี้ก็ว่างมาก เขาจะพาสหายโจวจากโรงพยาบาลพวกเธอมาดูแลฉันเอง”
เดิมทีเฉินหวยเจิงไม่ได้คิดจะอธิบาย แต่คุณย่าเฉินอยู่ที่นี่ หากเขาไม่อธิบายให้กระจ่าง เย่สุ่ยเหยาก็คงจะดึงคนแก่มาร่วมเกลี้ยกล่อมอีก
คุณย่าเฉินพลันแย้มยิ้มออกมาทันที “สหายเย่ ไม่ต้องให้เธอเหนื่อยหรอก ให้พวกสหายชายเขาจัดการกันเองเถอะ”
เย่สุ่ยเหยาจึงไม่สะดวกที่จะพูดอะไรกันต่ออีก
อยู่ในห้องต่ออีกครู่หนึ่ง เกลี้ยกล่อมให้เฉินหวยเจิงดื่มน้ำแกง แต่เฉินหวยเจิงก็ส่ายหน้าบอกว่ากระเพาะอาหารไม่ค่อยรับ ไม่เจริญอาหาร