ตอนที่ 160 เธอหลายใจขนาดนั้น

กู้ซูหร่านเองก็เห็นพ้องกับมุมมองของเฉียวจื้อหย่วนเช่นกัน

ศิลปะไม่เหมือนการทำธุรกิจ มันมีความเป็นอัตวิสัยมากกว่า และยิ่งต้องการความพิถีพิถันเพื่อความสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก

เธอจึงรับบทเพลงนั้นมา แล้วเอ่ยอย่างถ่อมตัว “ด้านนี้ฉันก็เป็นแค่มือสมัครเล่น คงบอกได้แค่ความรู้สึกส่วนตัวของตัวเองเท่านั้น”

เฉียวจื้อหย่วนกล่าวอย่างเปิดเผย “สิ่งที่เป็นศิลปะก็คือสิ่งของมวลชน ซูหร่าน ถ้าเธอฟังแล้วรู้สึกว่าดี ก็แสดงว่าเพลงนี้ยังมีคุณค่าในการมีอยู่”

ในใจเขาแอบคาดหวัง ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่งราบเรียบ

กู้ซูหร่านมองดูโน้ตเพลงพลางฮัมเสียงเบา ๆ ขณะที่ฮัมเพลงไป เธอก็พยักหน้าเป็นระยะ ชื่นชมส่วนที่ประณีตลึกซึ้งเป็นพิเศษในนั้น

นิ้วมือเรียวบางของเธอยังค่อย ๆ โบกไปมา คอยเคาะจังหวะ