เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อได้ยินคำพูดแสดงความห่วงใย กู้ซูหร่านก็ยิ้มบาง ๆ “พ่อคะ ฉันไม่เป็นไรหรอก ที่นั่นมีเพื่อนเก่าของฉันอยู่ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นฉันจะบอกที่บ้านแน่นอน ยังไงก็มีพ่อคอยหนุนหลังให้อยู่แล้วนี่คะ”
ผู้บัญชาการกู้ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่ในใจกลับรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
พอมาถึงสนามบินเมืองหลวง หลังจากลงจากเรือ ผู้บัญชาการกู้ก็ยัดธนบัตรปึกหนึ่งใส่มือเธออีก
“เงินค่าขนมพวกนี้ พอไปถึงเซียงเจียงแล้วก็เอาไปแลกเป็นเงินท้องถิ่นนะ” ผู้บัญชาการกู้มองกู้ซูหร่านด้วยสายตาเปี่ยมความรู้สึกลึกซึ้งพลางเอ่ยขึ้น “เดินทางไกล มีเงินติดกระเป๋าไว้คุ้มครองตัว ยังไงก็อุ่นใจกว่า”
กู้ซูหร่านไม่ได้ปฏิเสธ การที่เธอรับเงินนี้ไว้จะช่วยให้ทางบ้านวางใจได้มากขึ้น
ตรงหน้าประตูสนามบิน ฉินฉู่เยี่ยนแต่งกายทะมัดทะแมง กำลังถือกระเป๋าเดินทางยืนรอเธออยู่