ตอนที่ 100 หลอมรวมเข้าไปไม่ได้แล้ว

“กู้ซูหร่าน เธอไม่รู้หรอกว่าโรงอาหารของโรงเรียนเรา แถวยาวเหยียดขนาดไหน ทุกครั้งที่ฉันรีบไปกิน กับข้าวก็เย็นชืดไปหมดแล้ว จะไปหอมกรุ่นและมีกลิ่นกระทะเหมือนที่บ้านได้ยังไง เพิ่งสุกก็ได้กินทันที ช่างมีความสุขจริง ๆ”

กู้รุ่ยเจี๋ยมีท่าทางผ่อนคลาย ขยับจมูกสูดดม ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงรสชาติของบ้านจากกลิ่นเกี๊ยวนี้

กู้ซูหร่านเห็นเขาเผยท่าทางตะกละแบบเด็กออกมาบ้าง ก็รู้สึกว่าน่ารักดี คิดในใจว่าเด็กคนนี้ยอมทิ้งอคติไปได้เสียที ตอนนี้ก็ไม่รังเกียจเกี๊ยวที่เธอทำแล้ว

“เอาเถอะ ฉันจะตักใส่ชามผึ่งไว้ให้นายก่อน นายไปปลุกพวกพ่อแม่ขึ้นมา เมื่อวานแม่คุยกับฉันตั้งนาน แล้วยังจัดห้องไปค่อนคืนกลางดึกอีก คงตื่นไม่ไหว” กู้ซูหร่านใช้เขา