เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เล่นสเก็ตน้ำแข็งเหรอ”
เฉินหวยเจิงไม่เคยสนใจกิจกรรมบันเทิงที่ไร้สาระแบบนี้อยู่แล้ว จึงคิดจะปฏิเสธในทันที
เหยียนโม่เหรินย่อมรู้ใจพี่น้องดีอยู่แล้ว จึงพูดต่ออีกว่า “เหล่าเฉิน นายก็ไปให้เข้าบรรยากาศหน่อยเถอะ ไปเล่นกับพวกพี่น้องสักสองสามคน ถึงเวลาค่อยรวมตัวกันไปกินข้าวร้อน ๆ ด้วยกันอีกมื้อ อึกทึกครึกครื้นจะตายไป ดีจะตาย!”
เฉินหวยเจิงไม่ตอบคำ ทว่าเหยียนโม่เหรินกลับไม่ยอมเลิกรา เดินตรงไปหาโต้วโต้วแล้วขยี้หัวเขาพลางเอ่ยหว่านล้อมว่า “โต้วโต้ว พ่อของหนูไม่เคยพาหนูไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งใช่ไหมล่ะ น้ำแข็งที่สวนสาธารณะน่ะหนากว่าฝ่าเท้าหนูเสียอีก ตอนลื่นไถลก็เหมือนบินได้เลย สนุกมากจริง ๆ หนูไม่อยากไปเล่นกับคุณอาเหยียนเหรอ”
โต้วโต้วแอบเหลือบมองพ่อที่นิ่งเงียบ ไม่กล้าตอบเหยียนโม่เหริน จึงได้แต่เงียบตามไปด้วย