กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งฟู่เฉียงเห็นลูกสาวคนนี้ยังตะโกนร้องได้ ก็เลยไม่ค่อยใส่ใจเท่าไร
เขาชี้ไปที่ลูกสาวคนโตกว่า เชิดคางขึ้น “ซิงอวี่ พาน้องสาวไปโรงพยาบาลเขตทหารดูหัวหน่อย จัดการแผลให้ด้วย”
ซ่งซิงอวี่รำคาญอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอาผ้าขนหนูพันหัวให้เธอ แล้วพาออกไป
พอถึงโรงพยาบาล ซ่งซิงเหมียนก็ถอนหายใจโล่งอก
หัวของเธอไม่ค่อยเจ็บแล้ว รอยฝ่ามือก็จางลงบ้าง
นึกถึงตอนที่ซ่งซิงอวี่เมื่อครู่ยืนดูอยู่เฉย ๆ ซ่งซิงเหมียนก็พูดอย่างแค้นใจ “ฉันเกือบจะถูกตีตายอยู่แล้ว ทำไมที่บ้านเธอไม่พูดสักคำให้ฉันเลย”