ตอนที่ 47 รับช่วงหอหงส์

วันรุ่งขึ้น บนโต๊ะอาหาร

กู้ซูหร่านทำทีเหมือนไม่ตั้งใจเอ่ยถึงหีบที่นำกลับมาจากบ้านนอกขึ้นมา

“แม่ หีบที่ฉันนำกลับมาคราวก่อนเปิดออกแล้ว ข้างในมีเสื้อผ้าเก่าอยู่พอสมควร ตอนนี้ฉันใส่ก็พอดี ที่บ้านยังมีของเดิมของฉันอย่างอื่นอีกไหม”

โต๊ะอาหารเงียบสงัดลงชั่วขณะ ความกระอักกระอ่วนอันไร้เสียงแผ่ซ่านไปทั่ว

เมิ่งหลินชะงักไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองผู้บัญชาการกู้ สีหน้าของผู้บัญชาการกู้ก็ดูพิลึกอยู่บ้างเช่นกัน

“ซูหร่าน นอกจากหีบใบนั้นแล้ว เมื่อก่อนเธอไม่ได้นำของอื่นใดกลับมาเลย” น้ำเสียงของเมิ่งหลินแฝงความระมัดระวังอยู่บ้าง

กู้จาวเยวี่ยปรายตามองกู้ซูหร่านแวบหนึ่ง สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง

กู้ซูหร่านมองไปยังเธอ จึงได้ยินเธอพูดว่า “ซูหร่าน เมื่อก่อนเธอไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องแบบนี้เองเลยสักครั้ง แล้วก็ไม่ยอมให้ใครสืบสาวเรื่องราวในอดีตของเธอด้วย”