ตอนที่ 42 ความลับที่ทำให้เขตบ้านพักครอบครัวต้องตกตะลึง

“เธอหมายความว่าอะไรกัน กู้ซูหร่าน พวกเราไม่ใช่เพื่อนสนิทที่สุดหรอกหรือ”

ซ่งซิงเหมียนกระทืบเท้า เมื่อเห็นว่าผ้าพันคอคงไม่ได้มาครอบครอง จึงโมโหจนขอบตาแดงก่ำ งัดไม้ตายเตรียมจะร้องไห้ให้กู้ซูหร่านดู

กู้ซูหร่านยกยิ้มมุมปาก เอ่ยตอบอย่างเยาะเย้ย “ถ้าอย่างนั้นเธอก็คิดเสียว่าฉันหวังดีกับเธอก็แล้วกัน เพราะคนหน้าตาธรรมดาอย่างเธอ ขืนสวมผ้าพันคอสีเทาหม่นแบบนี้อีก คงได้กลืนหายไปกับฝูงชนแน่”

คำพูดนี้ไม่หนักไม่เบา พอจะทำให้ใบหน้าของซ่งซิงเหมียนสลับสีน้ำเงินสีขาวด้วยความอับอาย

เธออยากจะเอ่ยปากโต้แย้ง แต่อ้าปากพะงาบ ๆ อยู่นานสองนานกลับพูดไม่ออกสักคำ

ในเมื่อกู้ซูหร่านหน้าตาสวยงามจริง ๆ ต่อให้เธอพยายามแต่งตัวแทบตายก็เทียบไม่ติด

“ถ้าเธอรู้ความ ก็ไสหัวไปเองซะ”