ตอนที่ 40 ฉันเป็นหัวหน้าพ่อครัวที่หอหงส์มาโดยตลอด

สิ่งเล็ก ๆ ประณีตตรงหน้านี้ก็คือขนมเปี๊ยะชาอู่หลง

ก้อนแป้งกลมสีเขียวลูกเล็กถูกทำเป็นรูปทรงดอกไม้ วงคลื่นที่แผ่ออกเป็นชั้น ๆ อย่างเป็นระเบียบจากจุดศูนย์กลาง เบ่งบานราวกับเกสรดอกไม้

เมิ่งหลินมองดูแล้วเห็นว่างดงามยิ่งนัก แต่กลับมีความกังวลใจอยู่บ้าง

“แบบนี้แม่ไม่กล้าทอดหรอกนะ ถ้าทอดพังขึ้นมาจะทำยังไง”

กู้ซูหร่านยิ้มพลางพูดว่า “แม่ ไม่ต้องลำบากหรอก แม่พักผ่อนเถอะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งใช้หม้อนึ่งทำขนมผักกาด แม่ลองชิมดูก่อน”

เมิ่งหลินรับจานขนมผักกาดจานนั้นมา หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วชิมไปคำเล็ก ๆ พยักหน้าไม่หยุด “อร่อยจริง ๆ โดยเฉพาะไส้ข้างใน นุ่มเหนียวและหอมมาก กินแล้วไม่เลี่ยนเลยสักนิด”

พอนึกขึ้นได้ว่านี่คือกู้ซูหร่านเป็นคนทำ เมิ่งหลินก็กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “ซูหร่าน นี่เธอเอากลับมาจากที่ร้านใช่ไหม”