0115

ตอนที่ 115 สิ่งของยังอยู่ แต่ผู้คนเปลี่ยนไป ยากจะหวนคืนอีก

แสงไฟนีออนระยิบระยับบนถนนฉางอันส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่กระทบตัวชายหนุ่ม เขาดิ่งสายตาลงต่ำ ครึ่งใบหน้าจมอยู่ในเงาสลัว

ไม่แน่ว่าเมืองเป่ยเฉิงในฤดูหนาวอาจจะแห้งแล้งเกินไป ถานเยี่ยนชิงจึงรู้สึกว่าลำคอทั้งแห้งและตีบตัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเธอกลับมา บอกผมด้วย”

จ้าวเฟยเฟยรับคำอ้อเบาๆ เธอมีหน้าที่แค่คอยส่งข่าว แน่นอนว่าถ้าเจ้านายสั่งให้เธอไปพาอวี้หลีกลับมาตอนนี้ เธอก็คงต้องหงอยๆ ไปทำตาม

พอวางสาย ถานเยี่ยนชิงก็มองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่าง รถราวิ่งผ่านไปทีละคันไม่มีหยุดพักเพื่อใครคนใดคนหนึ่ง