0089

ตอนที่ 89 รอฉันกลับมา

แสงจันทร์สาดส่อง กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อน ๆ ลอยออกมาจากกระถางควันรูปสัตว์มงคลที่มุมห้อง วนเวียนอบอวลอยู่ในอากาศ

ระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น ถานเยี่ยนชิงคล้ายได้ยินเสียงเปียโนบรรเลงแผ่วเบา หมอกหนาตรงหน้าค่อย ๆ จางหายไป เขาเห็นตัวเองยืนอยู่ในห้องจัดเลี้ยง

ใต้ฝ่าเท้าคือพรมทอลายดอกผืนยาว เขาสวมชุดสูทสีขาวตัดเย็บเนี้ยบ แสงจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงมา พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบสะท้อนใบหน้าไร้ความรู้สึกของเขา

ทันใดนั้นก็มีมือนุ่มคู่หนึ่งสวมกอดแขนเอาไว้ เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างใบหู “วันหมั้นของเรา ช่วยทำตัวให้มีความสุขหน่อยไม่ได้เหรอ ทุกคนมองอยู่”