เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 ศิษย์น้องจู้ฟานนี่ช่างขี้เล่นจริงๆ เลยนะ
เจียงรุ่ยมองดูปลาแซลมอนที่เพิ่งถูกมีดหั่นไปหลายแผลจนตายตาไม่หลับ
แล้วหันมามองเนื้อปลาดิบที่จู้ฟานยื่นให้ตน พลางมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
ศิษย์น้องจู้ นี่มันเหมือน...... ไม่สิ มั่นใจหน่อย นี่มันดิบชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ?
เอาเนื้อปลาดิบมาโปะบนข้าวสวยนี่มันสูตรไหนกัน?
ของแบบนี้กินได้ด้วยเรอะ?
ส่วนจู้ฟานที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากสบเข้ากับสายตามึนงงของเจียงรุ่ยก็นึกขึ้นมาได้ว่าทำไมศิษย์พี่ที่ปกติแค่เห็นของกินก็คลั่งจนเสียสติถึงได้ยืนแข็งทื่อไม่ขยับแบบนี้
สำหรับผู้คนในยุคสมัยนี้การกินเนื้อปลาดิบคงจะล้ำยุคเกินไปหน่อย ย่อมรับไม่ได้เป็นธรรมดา
จู้ฟานจึงหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วเก็บจานซูชิกลับมา "ฮ่าๆ ศิษย์พี่ ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ"
เจียงรุ่ยเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก "ทำเอาข้าตกใจหมดเลย ศิษย์น้องจู้ฟานนี่ช่างขี้เล่นจริงๆ เกือบหลงเชื่อไปแล้วว่าเจ้าจะให้ข้ากินปลาดิบจริงๆ เสียอีก"