เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelBox-TH
ตอนที่ 42 ข้ามันโง่เองจริงๆ……
ในป่าเขารอบนอกเขตอี๋สิบ บรรยากาศเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความโศกเศร้าหดหู่
เหล่าศิษย์สายฝึกกายต่างพากัน 'ทุบตี' สัตว์อสูรอย่างคนไร้เรี่ยวแรง
ดูจากน้ำหนักมือแล้ว คนไม่รู้คงนึกว่ากำลังนวดแผนโบราณให้สัตว์อสูรอยู่แน่ๆ……
เหล่าศิษย์สายดาบก็ฟันสัตว์อสูรอย่างซังกะตาย สัตว์อสูรที่ปกติฟันไม่กี่ทีก็จบเรื่อง กลับโดนเฉือนไปเฉือนมาอยู่นานสองนาน กลายเป็นความทรมานอันแสนสาหัสเหมือนโดนแล่เนื้อเถือหนังทั้งเป็น……
เหล่าศิษย์สายทวนยืนล้อมเป็นวงกลมด้วยสีหน้าตายด้าน จิ้มสัตว์อสูรตัวที่อยู่ตรงกลางราวกับกำลังแทงตุ๊กตาขนแกะ เจ้าทีข้าทีจนสัตว์อสูรตัวนั้นทนความอัปยศอดสูไม่ไหว พุ่งหัวชนต้นไม้ฆ่าตัวตายให้พ้นๆความทรมานไปซะ
จนกระทั่งตายมันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มาเจอมนุษย์ที่ป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดรัจฉานอย่างมันได้
การจากไปของจู้ฟานสร้างความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักหน่วงเกินจินตนาการให้แก่เหล่าศิษย์ทั้งหลาย