เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelBox-TH
ตอนที่ 8 ข้ามันสมควรตายจริงๆ...
"ข้ามันสมควรตายจริงๆ..."
เสิ่นอ๋างที่นั่งยองๆอยู่บนพื้นแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด
นับตั้งแต่รู้ว่าซุปรสเลิศระดับปฐพีหม้อนั้นถูกเจ้าหมูป่าที่ตัวเองปล่อยหลุดมือไปชนคว่ำ เสิ่นอ๋างก็จมดิ่งลงสู่ความรู้สึกผิดอย่างหาที่สุดไม่ได้
เมื่อครู่เขายังเกือบจะเอาดาบแทงตัวเองสักสองแผลเพื่อไถ่โทษแล้วด้วยซ้ำ ดีที่จู้ฟานกอดแขนเขาไว้สุดชีวิตถึงได้ยอมรามือ
เสิ่นอ๋างผู้รู้สึกผิดอย่างล้นเหลือควักข้าวของออกมาเป็นกำมือเพื่อชดใช้ให้จู้ฟาน จู้ฟานอยากจะปฏิเสธ แต่ทว่าแรงสู้ไม่ไหว สุดท้ายเลยจำต้องรับไว้ด้วยความจำใจ
จู้ฟานเห็นอีกฝ่ายทำท่าทางอยากจะชดเชยให้ตลอดเวลา จึงได้แต่ขอให้ศิษย์พี่คนนี้ช่วยทำความสะอาดพื้นที่ด้านนอกให้หน่อย เพราะเศษเนื้อและเลือดเต็มพื้นส่งกลิ่นคาวคลุ้งจนพาลทำให้หมดความอยากอาหาร