เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 โหดเหี้ยมอำมหิต
สนมารไม่เกรงใจแม้แต่น้อย กิ่งไม้เส้นหนึ่งงอกออกมาจากในลูกสน ม้วนพันพริกสีดำแล้วดูดซับแก่นแท้ทั้งหมดจนแห้งเหือด
หลังดูดซับเสร็จ สนมารก็หลับตาซึมซาบรสชาติ "มีกลิ่นอายวิชามารอยู่ด้วยฤทธิ์ตกค้างรุนแรงยิ่งนัก ทำเอาภายในร่างข้าพลุ่งพล่านไปด้วยเปลวไฟ เจ้าช่างรู้จักสะสมของดีเช่นนี้ไว้เสียด้วยข้าดูคนไม่ผิดจริงๆ"
มีเพียงหลินจิ้งเท่านั้นที่รู้ว่าตนเองถูกปรักปรำมากเพียงใด
"เดี๋ยวก่อน เจ้าคิดจะให้ปลาตัวนั้นกินสิ่งนี้หรือด้วยขอบเขตพลังของมัน หากกินเข้าไปทั้งเม็ด ข้าเดาว่าคืนนี้เจ้าคงอยากซดแกงปลาเผ็ดชาเป็นแน่"
"เป็นไปไม่ได้ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น" หลินจิ้งเดินมาที่ริมทะเลสาบแล้วกล่าวว่า "ข้ายังรู้จักประมาณตนอยู่ข้าจะซอยเป็นเส้นเล็กๆให้มันกิน! ไม่ได้ให้กินทั้งเม็ดเสียหน่อย"