ตอนที่ 237 ความหนักที่มิอาจทานทน

ตอนที่ 237 ความหนักที่มิอาจทานทน

เย่เฉินซิงปรารถนาจะให้เสวียนปิงจื่อรักษาบาดแผล ทว่ากลับพบว่าเสวียนปิงจื่อไร้ซึ่งลมหายใจเสียแล้ว

เขาเห็นเสวียนปิงจื่อสิ้นใจไปแล้ว ภายในใจพลันเจ็บปวดรวดร้าว

เขาหวนนึกถึงถ้อยคำที่เสวียนปิงจื่อเคยกล่าวแก่เขาไว้ก่อนหน้านี้

“ข้าตายไม่ได้... อีกไม่นาน... ข้าก็จะฟื้นคืนสติกลับมา...”

เย่เฉินซิงไม่อยากเชื่อว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริง

เขาคิดในใจว่า นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?

มิใช่ว่าผู้อาวุโสเสวียนปิงจื่อได้รับคำสาปเป็นอมตะ และจะไม่ตายหรอกหรือ?

หรือว่าเขาตายไปแล้วจริง ๆ? แล้วอีกครู่จะฟื้นคืนชีพได้จริงหรือ?