กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 โอ้ เจ้าอยากกอดผู้ใดรึ?
เว่ยเหลียงที่ถูกซัดกระเด็นตกเวที มองกู้หนานเยียนบนเวทีด้วยสีหน้าตกตะลึง
เขารู้จักนางมาห้าปีกว่า ไม่เคยรู้สึกว่านางสะเทือนเขาได้ขนาดวันนี้มาก่อน
ศิษย์พี่กู้แต่ไหนแต่ไรก็เงียบ ๆ ซื่อ ๆ พูดน้อย ทั้งคำพูดและการกระทำในแต่ละวันของนางก็เหมือนคนที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ ไม่มีอารมณ์โกรธเลยสักนิด
ท่านอาจารย์กับศิษย์น้องอีกหลายคนสั่งอะไร นางก็ทำหมด ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ศิษย์ชั้นในของยอดเขาเมฆมรกต หรือแม้แต่ศิษย์ชั้นนอกที่บอกให้นางช่วยงาน นางก็ไม่เคยปฏิเสธ
ในฐานะที่เป็นศิษย์สืบทอดด้วยกัน เขามองท่าทีที่เชื่อฟังทำตามคำสั่งของนางไม่ค่อยถูกชะตาเลย เห็นว่านางทำให้ศิษย์สืบทอดเสียหน้าจนหมด