เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 ขออภัย มู่ซือเจวี๋ย
“ข้าไม่ไปป่าโม่โยว!” กู้หนานเยียนร้องประท้วงเสียงดัง
ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ สิ่งที่นางกลัวที่สุดก็คือการไปเหยียบถิ่นของเผ่ามาร
ที่นั่นไม่ใช่แค่มืดสลัวน่ากลัวจนรู้สึกเหมือนเดินเข้าบ้านผีสิง แต่สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดยังหน้าตาพิลึกพิลั่น แต่ละตัวเห็นแล้วแทบทำใจมองไม่ไหว
“อาจารย์อามู่ อาจารย์อาคนดี” กู้หนานเยียนพนมมืออ้อนวอน “ช่วยข้าหน่อยเถอะ ข้าไม่อยากไปป่าโม่โยวจริง ๆ เจ้าเก่งขนาดนี้ ถ้าไปพูดกับประมุขสำนัก ประมุขสำนักต้องยอมแน่”
แววตาของมู่ซือเจวี๋ยหม่นลงจนอ่านไม่ออก เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“อาจารย์อามู่ไง!”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วนิด ๆ จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาดีดหน้าผากนางทีหนึ่ง ก่อนหันหน้าหนีแล้วบอกว่า “ไม่ได้! ไม่ต้องต่อรอง”
กู้หนานเยียนกุมหน้าผากด้วยความเจ็บ ก่อนพูดอย่างโมโห “งั้นข้าไปพูดเองก็ได้!”
พูดจบ นางก็กะจะเหาะกระบี่ออกไป