เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ต่อไปเจอข้าให้เดินอ้อมไป
มหาปราชญ์หยางฮุยได้ยินแล้วแทบกระอักเลือด เขาเถียงกลับทันทีโดยไม่ทันคิด “ศิษย์พี่ ข้าเคยทำให้นางต้องน้อยใจตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
ประมุขสำนักหมิงต๋าลูบหนวดแล้วพูดพลางยิ้ม “ศิษย์น้องเอ๋ย มีแต่เจ้าที่ไม่คิดอย่างนั้น ทั้งสำนักนอกจากพวกเจ้าแล้ว ใคร ๆ ก็เห็นว่าหนานเยียนอยู่ยอดเขาเมฆมรกตของเจ้าแล้วต้องทนกับความไม่เป็นธรรมมากเกินไป”
พอได้ยินประมุขสำนักหมิงต๋าพูดแบบนั้น ฉินโม่โจวก็อดแก้ต่างไม่ได้ “ท่านประมุขสำนัก ทุกคนบนยอดเขาเมฆมรกตของพวกเราเคารพรักและดูแลศิษย์พี่มาตลอด เคยทำให้นางต้องน้อยใจเมื่อไรกันขอรับ?”
ประมุขสำนักหมิงต๋าหัวเราะ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
ด้วยฐานะของเขา ถ้าพูดถึงยอดเขาเมฆมรกตในทางเสียหายมากเกินไป คนอื่นอาจมองว่าเขาเป็นประมุขสำนักที่ไม่วางตัวเป็นกลาง