0162

⬢⬢⬢

ตอนที่ 162 สิบตายไร้รอด

ห่างจากฐานจิงซื่อไปสามกิโลเมตร

ภายในส่วนลึกของอุโมงค์รถไฟใต้ดินร้าง

หวังเซี่ยงหมิงตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในที่สุดก็คลำเจประตูเหล็กฉุกเฉินที่ขึ้นสนิมกรัง

เขาหอบหายใจรัว พยายามตั้งสติให้กลับมาสงบ

ตัวเขาที่ไม่เคยลำบากมาก่อน ไม่เคยเดินระยะทางไกลขนาดนี้โดยแบกของหนักไปพร้อมกัน

ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกลอนประตูในความมืด ยืนยันตำแหน่งของสลักล็อคทั้งสามอัน—มันเหมือนกับเมื่อเดือนก่อนที่เขาแอบมาทำเครื่องหมายไว้ไม่มีผิด

กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังเบียดเสียดกันอยู่ในอุโมงค์แคบ ๆ

ไม่มีใครพูดคุย มีเพียงเสียงหอบหายใจอันอัดอั้นและเสียงฝีเท้าเหยียบก้อนกรวดดังแกรกกราก