0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 ถ้าอย่างนั้นให้หร่านหร่านเป็นลูกสาวคุณไปเลยไหม เซี่ยเผยจิ้น คุณคิดว่ายังไง?

ตอนที่หลินหร่านรีบลงมาจากชั้นบน ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างก็มืดสนิทไปนานแล้ว

ภายในห้องอาหารสว่างไสว ข้างโต๊ะอาหารยาวเกือบจะมีคนนั่งอยู่เต็มพื้นที่

แม้แต่ท่านผู้เฒ่าสกุลเซี่ยก็นั่งประจำตำแหน่งหัวโต๊ะแล้ว ส่วนเซี่ยเผยจิ้นและน้าหลานก็นั่งอยู่ด้านซ้ายและขวาของเขาตามลำดับ

“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันนอนเพลินไปหน่อย”

เธออธิบายอย่างเขินอายเล็กน้อย

โซฟาตัวนั้นสบายเกินไป แถมลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังพัดมาได้พอดิบพอดี ทำให้เธอเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ท่านผู้เฒ่าสกุลเซี่ยโบกมือ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเธอตะลอนอยู่ข้างนอกมาหลายวัน ควรจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ ฉันสั่งกำชับคนพวกนั้นไว้แล้วว่าห้ามไปรบกวนเธอ”