กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 183 มนุษย์กินคนที่ไม่กินเนื้อมนุษย์
อ้วก...
หลังจากหวังต้าพั่งลงมาจากรถ เขาก็ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที อ้าปากค้างและอาเจียนของเสียออกมาไม่หยุด
คนขับรถมักไม่เมาเวลาขับเอง แต่ถ้าถนนสายไหนขรุขระจนสั่นสะเทือนหนักหน่วง ต่อให้เป็นใครก็คงต้องวิงเวียนคลื่นไส้ ยกเว้นก็แต่ลู่ฝาน
นอกเหนือจากสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนักแล้ว ลู่ฝานยังคงปกติดีทุกทิศทาง
แม้แต่ติงซือฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังอาเจียนออกมาเป็นน้ำย่อยไม่หยุด เพราะความสั่นสะเทือนนั้นทำเอาขย้อนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
“ใครกันนะที่ทำเรื่องเวรตะไลนี่ หินพวกนี้ต้องมีคนจงใจเอามาวางไว้แน่ ๆ วางเรียงกันเสียแน่นขนัดและเป็นระเบียบขนาดนี้ ขับรถทีไรไม่มีทางหลบพ้นเลยสักครั้ง”