กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 ลูกพี่ชอบกินเด็กจริงๆ ด้วย
หลังจากถูกติงซือฮุ่ยคว้ามือไว้ สัมผัสที่เย็นเฉียบนั้นทำให้ลู่ฝานชะงักไปครู่หนึ่ง มือคนเราเหตุใดจึงได้เย็นปานนี้
“เป็นอะไรไป” ลู่ฝานถามอย่างสงสัย
ติงซือฮุ่ยจ้องมองลู่ฝานตาไม่กะพริบ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“เธอวางใจเถอะ พี่สาวคนนั้นเป็นพี่สาวแท้ๆ ของฉันเอง ไม่ทำร้ายเธอหรอก เธอพักอยู่ที่นี่แหละ ไม่เป็นไรหรอกนะ”
ลู่ฝานตบมือติงซือฮุ่ยที่จับมือเขาไว้เบาๆ เพื่อให้เธอไม่ต้องกังวล
คนเราเมื่อผ่านพ้นความบอบช้ำครั้งใหญ่มาได้ ก็จะเชื่อใจเพียงแค่คนที่ทำให้ตนรู้สึกถึงความปลอดภัยเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าลู่ฝานคือคนคนนั้นที่สามารถมอบความรู้สึกปลอดภัยให้แก่ติงซือฮุ่ยได้