0001

⬢⬢⬢

ตอนที่ 1: ระบบแดนรกร้าง

“ซี๊ด? ทำไมหนาวขนาดนี้?”

ลู่ฝานกอดอกไว้แน่น ขนลุกชันกระจายไปทั่วแขน ขนอ่อนเส้นเล็กๆ ตั้งชันขึ้นมา ขาสองข้างที่ยื่นออกไปนอกหน้าต่างกำลังเตะรองเท้าแตะไปมา

แต่ทว่าวินาทีต่อมา ลู่ฝานก็รีบดึงขาทั้งสองข้างกลับเข้ามาอย่างกะทันหัน เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งกลางเตียงพลางมองไปรอบๆ แล้วร้องตะโกนออกมา

“ให้ตายเถอะ!? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย?”

ลู่ฝานยื่นหน้าออกไปดูข้างเตียงอย่างระมัดระวัง ลมหนาวพัดผมของเขาจนยุ่งเหยิง ดวงตาถูกลมเป่าจนแทบจะลืมไม่ขึ้น แต่เขาก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวต่อความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งนั้นอยู่ดี