ตอนที่ 206 ซานเป่าควบคุมอสูรขับไล่คลื่นสัตว์

ตอนที่ 206 ซานเป่าควบคุมอสูรขับไล่คลื่นสัตว์

เสียงที่เปล่งออกมาจากส่วนลึกในลำคอของซานเป่าไม่ได้ดังนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยแรงสั่นสะเทือนความถี่ต่ำอย่างยิ่ง

คลื่นเสียงนี้แผ่กระจายเลียบไปตามหิมะที่ทับถมบนผืนดิน ทะลวงผ่านสายลมหนาวเหน็บอันเฉียบขาด แม้แต่ลู่เป่ยเฉินที่กำปืนเหล็กแน่นอยู่ในสนามเพลาะยังรู้สึกชาหนึบที่ฝ่าเท้า หัวใจพลันกระตุกเต้นแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะ

ต้าป๋ายราชาหมาป่าขาวแหงนหน้าขึ้น ประสานรับกับความถี่ของซานเป่า แล้วส่งเสียงหอนหมาป่าที่ก้องกังวานทุ้มลึกและยาวนานออกมาหนึ่งระลอก

เสียงหอนหมาป่าราวกับคมมีดที่ฉีกกระชากพายุหิมะ

หมีตาบอดเฒ่ากลายพันธุ์ตัวที่พุ่งอยู่หน้าสุด เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างกายมหึมาก็ชะงักงัน อุ้งเท้าหมีขนาดยักษ์ที่มันยกขึ้นสูงจนพอจะตบหินแกรนิตแหลกละเอียดได้นั้น กลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศอย่างฝืนธรรมชาติ

ลู่เป่ยเฉินกำปืนในมือแน่น ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เขาอยากจะพุ่งออกไป ทว่ากลับถูกซูเหมียนเยวี่ยคว้าข้อมือเอาไว้แน่น

“ลูกสะใภ้ นั่นมันหมีเลยนะ!” ลู่เป่ยเฉินเสียงสั่นเทา นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย