ตอนที่ 153 ตั้งแผงริมถนน เปิดฉากตบหน้าสุดดุดัน

ตอนที่ 153 ตั้งแผงริมถนน เปิดฉากตบหน้าสุดดุดัน

ต้าเป่าพยักหน้าทันที เขาวิ่งเหยาะ ๆ กลับเข้าห้องไปหยิบพู่กันขนหมาป่าด้ามหนาที่สุดที่ตัวเองใช้ฝึกฝนเป็นประจำออกมา

เขาปูกระดาษแดงแผ่นใหญ่ยาวกว่าสามเมตรลงบนเตียงเตา จุ่มหมึกเข้มจนชุ่ม มือน้อยกุมด้ามพู่กัน แล้วเริ่มตวัดเขียนลงบนกระดาษอย่างลื่นไหลดุจเมฆสายน้ำ

ส่วนเอ้อร์เป่าก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่ลานหลังบ้าน ในกองเศษวัสดุของกองร้อยซ่อมบำรุงมีโต๊ะไม้เอล์มเก่าตัวใหญ่ที่หลงเหลือมาจากปีก่อน ๆ ตั้งอยู่ โต๊ะตัวนี้ใช้เนื้อไม้หนาเป็นพิเศษ ปกติผู้ชายโตเต็มวัยสี่คนช่วยกันยกยังลำบาก

เอ้อร์เป่าเดินเข้าไป มือน้อยอวบอ้วนทั้งสองข้างจับขอบขาโต๊ะ ออกเสียงฮึบทีหนึ่ง แล้วแบกโต๊ะไม้เนื้อแข็งหนักหลายร้อยจินขึ้นไว้บนไหล่เล็ก ๆ โดยตรง กระทั่งหอบสักคำก็ยังไม่มี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนก็ออกเดินทาง

ฤดูหนาวของเมืองหลิ่นเฉิง อุณหภูมิลดต่ำลงถึงกว่าสามสิบองศาติดลบ บนถนนมีหิมะทับถมหนาเตอะ เหยียบลงไปเกิดเสียงดัง “กร๊อบแกร๊บ” พายุหิมะขนขาวบาดกระดูกพัดใส่ใบหน้า เจ็บปวดราวกับใบมีดกรีดเนื้อ

พี่สะใภ้หลี่กับภรรยาทหารอีกหลายคนช่วยกันเข็นรถลากสองคัน บนรถบรรทุกยาขี้ผึ้งรักษาแผลน้ำค้างแข็งและผงห้ามเลือดที่เพิ่งเคี่ยวออกมาใหม่ เนื่องจากมรสุมการคืนสินค้าเมื่อเช้าและบทความโจมตีในหนังสือพิมพ์ สีหน้าของเหล่าภรรยาทหารจึงซีดเผือดกันทุกคน ภายในใจกระสับกระส่ายหวาดหวั่น