เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 767
"พ่อมัน ไปจริงหรือ นี่หารู้ไม่ว่าต้องไปกี่ปีกัน" หวางอาฮวาเอ่ยถาม "ไปสิ เรียนวิชาฝีมือช่างไว้ วันข้างหน้าย่อมมีทางเลือกเพิ่มขึ้นมาอีกทาง"
"ไม่อย่างนั้นก็คงต้องเป็นเหมือนพวกเรา ที่ทั้งชีวิตได้แต่ทำนา"
"ถ้าไม่ใช่เพราะหลินซานกับหลินไห่อายุมากเกินไป จนช่างเจียงไม่ยอมรับเป็นศิษย์ ฉันยังอยากส่งพวกเขาคนใดคนหนึ่งไปเรียนช่างไม้เลย"
"วันเวลาจะลำบากก็แค่ไม่กี่ปี เดี๋ยวก็เรียนสำเร็จลุล่วงจนได้ดีเอง"
ลุงใหญ่บ้านหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง
หวางอาฮวาเองก็เห็นว่าคำพูดนี้มีเหตุผล แต่แล้วก็ถามอย่างลำบากใจขึ้นมาอีก "แล้วจะให้ใครไปล่ะ"
หลังมือหรือฝ่ามือก็เนื้อเหมือนกัน
คนหนึ่งได้ไปเรียนวิชาช่าง อีกคนก็ต้องทำงานหนักขึ้น
คนที่ไปเรียนวิชาก็จะมีวิชาติดตัว มีทางเลือกเพิ่มขึ้นอีกทาง