กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 754
"ฉันรับปากลูกค้าไว้แล้วว่าจะไปส่งของให้พรุ่งนี้บ่าย รีบลงมือกันเถอะ"
เฉินฮุยพูดจบ ก็รินน้ำชาใส่แก้วดื่มรวดเดียวหมด
รู้สึกว่าอาการคอแห้งผากที่ทนมาตลอดทางได้รับการบรรเทาลงเสียที
เขาช่วยเฉินฮุ่ยหงขนจักรเย็บผ้าในห้องของเธอไปยังห้องว่างที่จัดเตรียมไว้
มองดูห้องที่ว่างเปล่าแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "ป้าใหญ่ บ้านเรามีตู้เสื้อผ้าที่ว่างไม่ได้ใช้งานอยู่บ้างไหมครับ"
เฉินฮุ่ยหงส่ายหน้า "ก็ไม่ได้เป็นครอบครัวร่ำรวยอะไรนี่นา ทั้งบ้านมีตู้เสื้อผ้าอยู่ใบเดียว ก็อยู่ในห้องของฉันนี่แหละ"
ตู้เสื้อผ้าใบนั้นของเฉินฮุ่ยหง เฉินฮุยเพิ่งจะไปหยิบเสื้อโค้ทมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง
อัดแน่นเบียดเสียดกันราวกับรถไฟใต้ดินช่วงแปดโมงเช้าในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ไม่มีพื้นที่ว่างหลงเหลืออยู่เลยสักนิด