กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 605
"ฉันคิดว่า ในเมื่อปลูกแล้วก็ปลูกเพิ่มอีกสักหลายๆ ต้นหน่อย"
"พอถึงปีหน้าช่วงฤดูใบไม้ผลิ พอมายืนอยู่บนถนนในหมู่บ้านก็จะมองเห็นดอกท้อบานสะพรั่งไล่ระดับกันไปที่หลังเขา"
"บนเขามีดอกท้อบาน พอกลับมาบ้านหลังบ้านก็มีดอกพลัมบาน ความรู้สึกแบบนี้คงจะดีไม่น้อย" เฉินฮุยยิ้มแล้วกล่าวขึ้น
"ไม่คิดเลยว่านายจะมีความ... จะพูดว่าอะไรดีล่ะ"
เจียงเสี่ยวฮวาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่
"มีความสุนทรีย์! ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีความสุนทรีย์กับเขาด้วยนะเนี่ย"
"หืม?! อะไรนะ?" อานเหวินอี้ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง เงยหน้าขึ้นถามด้วยความไม่เข้าใจ
เจียงเสี่ยวฮวาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ จึงมองนางด้วยความงุนงง
"เมียผมชื่ออานเหวินจิ้ง น้องสาวของเธอคนนี้ก็เลยชื่ออานเหวินอี้"