กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492
"แม่หนู หนูยิ้มอะไรหรือ?" คุณตาถามด้วยความไม่เข้าใจ
"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร ฉันแค่ดีใจแทนเขาค่ะ!"
เมื่อครู่ที่เฉินฮุยพูด เห็นได้ชัดว่าไข่มุกเมเลไม่ได้เป็นของตัวเอง
อานเหวินจิ้งกลั้นยิ้มไว้ คำพูดที่เอ่ยออกมาจึงติด ๆ ขัด ๆ
"นั่นสิ! เงินสองพันสามร้อยหยวนนี่มันมากมายจริง ๆ!"
"ฉันได้ยินแล้วก็ดีใจมาก รีบหาเวลาว่างมาหาพวกเธอทันทีเลย!" คุณตารีบพูดขึ้น
"แต่ว่าเขาอยู่ในตัวอำเภอ ตอนนี้ฉันก็ไม่ว่างเสียด้วย!"
"เอาอย่างนี้ดีกว่า วันหลังฉันไปตัวอำเภอเมื่อไหร่ จะชวนเขาไปหาคุณด้วยกัน"
"คุณตาอาชิ่ง คุณไม่ได้เดินมาหรอกใช่ไหมครับ?" เฉินฮุยถาม