กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 488
เฉินฮุยยื่นมือไปคลำหาตำแหน่งข้างกาย แต่อานเหวินจิ้งยังคงหลับสนิทอยู่
เขาขยี้ตาแล้วผลักหน้าต่างเปิดออกพร้อมกับเอ่ยถามว่า "ลุงเขย ตอนนี้กี่โมงแล้วครับเนี่ย"
"ไม่รู้เหมือนกัน ปรกติฟ้าก็สว่างแล้วนี่" อู๋สุ่ยเซิงเอ่ยตอบ
เฉินฮุยถอนหายใจเฮือกใหญ่
หยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมามองดูแวบหนึ่ง แล้วยกขึ้นมาพูดว่า "เพิ่งจะตีห้าครึ่งเองเหรอเนี่ย!!!"
"งั้นก็ลุกขึ้นมาได้แล้วสิ!"
"แค่ฉันนึกถึงว่าบนภูเขามีกินเงินตั้งหลายร้อยหยวนรออยู่ ก็ข่มตาหลับไม่ลงแล้ว!"
"รีบลุกขึ้นมาเถอะ! ฉันก็จะกลับไปล้างหน้าเหมือนกัน" อู๋สุ่ยเซิงพูดจบก็เดินจากไป
อานเหวินจิ้งคุ้นชินกับการตื่นเช้า เวลานี้ตามปรกติเธอก็ต้องตื่นนอนอยู่แล้ว