เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472
"กะเวลาดูแล้วอีกไม่นานก็คงเริ่มแล้วล่ะ พออาการแพ้มาถึงเข้าจริง ๆ ต่อให้พยายามห้ามก็เอาไม่อยู่"
"อาศัยช่วงที่ตอนนี้เหวินจิ้งยังกินได้ดื่มได้อยู่ ต้องให้เธอกินเยอะ ๆ บำรุงเข้าไว้ได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี" เฉินฮุ่ยหงเอ่ยเสริมขึ้นมาด้วย
ช่วงเช้าหลิ่วจิ่นก็เพิ่งจะบอกเอาไว้เหมือนกันว่า ถ้ากินไหวช่วงนี้ให้กินเนื้อสัตว์ให้เยอะหน่อย
เรื่องการมีลูกนี่ ตัวเธอเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ
เฉินฮุยพยักหน้ารับ แล้วหันไปพูดกับอานเหวินอี้ว่า "ยัยตัวแสบ น่องไก่ชิ้นใหญ่นั่นอดกินแล้วนะ ไปแทะน่องไก่เล็กแทนก็แล้วกัน"
"พี่เขยใจดีที่สุดเลย!"
อานเหวินอี้กินจนเลอะน้ำมันเต็มหน้า ส่งยิ้มอิ่มเอมให้เฉินฮุย
พอทานมื้อเย็นเสร็จ ข้างนอกก็มีฝนตกลงมาค่อนข้างหนัก
ไม่ว่าจะไปจับของทะเลช่วงน้ำลดหรือไปนั่งเล่นรับลมเย็นที่หัวสะพาน ก็ไม่มีทางไปได้เลย