เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440
เดิมทีเฉินฮุยคิดว่าทั้งสองคนคุยกันสักพักก็คงจะได้นอนหลับอย่างสบายใจแล้ว
คาดไม่ถึงว่าลมฝนข้างนอกกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนคนฟังรู้สึกใจคอไม่ดีและไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เลย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ นอกบ้านก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาครั้งหนึ่ง
"พี่เฉินฮุย ได้ยินไหมคะ?" อานเหวินจิ้งพูดขึ้นและทำท่าจะลุกออกไปดูข้างนอก
"อย่าไปเลย ลมแรงขนาดนี้ข้างนอกอันตรายจะตาย ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตคนหรอกนะ"
เฉินฮุยดึงตัวเธอกลับมากดลงบนเตียง แล้วเปิดประตูห้องเดินออกไปดู
ปรากฏว่าเห็นแสงไฟฉายส่องออกมาจากห้องของหลินเจียว
เขาตะโกนเสียงดังออกไปสองคำ บอกให้หลินเจียวเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ห้ามออกไปสำรวจสถานการณ์ข้างนอกเด็ดขาด
"พี่เฉินฮุย หรือว่าน้องอี้กำลังร้องไห้อยู่คะ?!"