เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 431
"เฉินฮุย นายดีใจแล้วสินะ?" เฉินเสี่ยวเผิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ
เมื่อวานตอนที่เขาไปหาเฉินฮุยเพื่ออวดเบ่ง อีกฝ่ายบอกไว้แล้วว่าวันนี้จะเริ่มลงมือทำงานไม่ได้
เฉินฮุยยิ้มกริ่ม "อืม ก็มีส่วน!"
พอเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขา โทสะของเฉินเสี่ยวเผิงก็พุ่งปรี๊ดจนระงับไว้ไม่อยู่
ปัดผู้คนที่ขวางทางออกแล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาเรื่องชกต่อย แม้จะถูกคนจากคณะกรรมการหมู่บ้านขวางไว้ก็ยังไม่ยอมเลิกรา
เฉินกั๋วเปียวเริ่มรำคาญความวุ่นวาย สะบัดมือออกแล้วพูดว่า "ไป ๆ ๆ แกอยากไปต่อยก็ไปซักตั้งเถอะ ยังไงซะแกก็สู้เฉินฮุยไม่ได้อยู่แล้ว โดนซัดสักมื้อให้ตาสว่างขึ้นมาบ้างก็ดีเหมือนกัน!"
พอเฉินกั๋วเปียวพูดแบบนั้น คนในคณะกรรมการหมู่บ้านก็เลยเลิกขวาง
พอปล่อยมือให้ไปจริง ๆ เฉินเสี่ยวเผิงกลับหดหัวปอดแห้งเสียอย่างนั้น