กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332
ผ้าแถบที่เฉินฮุยทำไม่ได้กว้างนัก
ประกอบกับวันนี้ลมทะเลแรง แถมแดดก็ยังจัด อีกไม่นานผ้าแถบก็เริ่มแห้งหมาดๆ
เฉินฮุยยืนรับลมตลอดทางที่เรือแล่นมา
จนกระทั่งอู๋กวงและคนอื่นๆ ตื่นนอนกันหมดแล้วเดินออกมา เขาก็ยังไม่พบอะไรที่คุ้มค่าพอจะให้เขาโดดลงไปกลางทาง
"เฉินฮุย นายยังตกปลาอยู่อีกเหรอ"
"เป็นไงบ้าง? ได้อะไรไหมเนี่ย พวกเราเตรียมจะลงอวนกันแล้วนะ!"
อู๋กวงเห็นเฉินฮุยยังยืนอยู่ข้างเรือ ก็เอ่ยยิ้มๆ ล้อเลียน
"ตกปลาเนี่ยเพื่อขัดเกลาจิตใจต่างหาก ฉันไม่มีแม้กระทั่งเบ็ดตกปลา จะเอาอะไรมาได้ล่ะ!"
เฉินฮุยแก้เก้อขึ้นมาประโยคหนึ่ง