กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 308
"ฉันไปเอง!"
อานเหวินจิ้งก้าวฉับๆ ไล่ตามไป
นางเอามือกุมท้องพลางดึงตัวหลินเจียวไว้แล้วเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามคำ
หลินเจียวรู้สึกสงสารลูกสาวของตน นางหันไปด่าทอพึมพำใส่ทางหมู่บ้านแล้วเดินกลับมาพร้อมกับอานเหวินจิ้ง พร้อมกับเร่งเร้าว่า
"พวกเธอรีบไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เจ้าคนไร้น้ำยาอย่างเฉินลี่นั่นก็ดีแต่ปากกล้าพูดไปเรื่อย ไม่กล้าทำอะไรจริงจังหรอก"
เฉินฮุยชูนิ้วโป้งให้
เขาพาอานเหวินจิ้งปั่นจักรยานตรงไปยังบ้านของอู๋ไต้ซงที่หมู่บ้านต้าซา
สวี่หยิงชุนเป็นคนเปิดประตู พอเห็นหน้าทั้งสองคนแวบแรกนางยังรู้สึกงันไปเล็กน้อย
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามหยั่งเชิงว่า "พวกเธอคือเพื่อนของหลานชายอู๋ต้าซุ่ยใช่ไหม ฉันจำไม่ผิดหรอกนะ"