กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298
เรือประมงค่อยๆ แล่นออกจากท่าเรือ
เฉินฮุยยืนรับลมทะเลอยู่ตรงกราบเรือพร้อมกับ "ตกปลา"
เดี๋ยวก็ดึงผ้าขี้ริ้วที่ถูกลมทะเลพัดจนแห้งขึ้นมา เอาไปจุ่มน้ำทะเลแล้วเหวี่ยงโยนลงไปใหม่
พฤติกรรมแปลกประหลาดที่จู่ๆ ก็โผล่มาอย่างไร้สาเหตุนี้ ในตอนแรกพวกเขายังเคยเอ่ยปากถามกันบ้าง แต่พอมาถึงตอนนี้ก็เริ่มชินชากันหมดแล้ว
มีเพียงอู๋สุ่ยเซิงที่ตอนว่างเว้นจากงานอดเดินเข้ามาถามไถ่ขึ้นมาประโยคหนึ่ง
"ทั้งวันเอาแต่เอาผ้าขี้ริ้วเก่าๆ นี่โยนลงน้ำ ครั้งก่อนแกใช้มันหาเจอแม้กระทั่งกุ้งมังกรเลยงั้นเหรอ"
"ลุงเขย ถ้าผมพูดความจริงกับลุงแล้วลุงห้ามไปบอกใครนะ ก็ตามนั้นแหละครับ"
"เออ ได้! แกฝันกลางวันต่อไปเถอะ"
"..."