กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285
"เฉินฮุย เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
"จู่ ๆ นายวิ่งหนีทำไม แล้วทำไมไม่รอพวกเราก่อนถึงได้ยิงปืนล่ะ"
"ไม่ได้บอกว่าเจอหมูป่าสองตัวหรอกเหรอ แล้วอีกตัวไปไหนแล้วล่ะ" ลุงใหญ่บ้านหลินถามด้วยอาการหอบแฮก
"พวกมันจู่ ๆ ก็วิ่งหนีไปแล้วไม่ใช่เหรอ เสียงฝีเท้าดังขนาดนั้น พวกไม่ได้ยินกันเหรอ"
เฉินฮุยแกล้งทำเป็นตีหน้ามึนมองลุงใหญ่บ้านหลิน
อาศัยแค่ประสาทสัมผัสทางหูย่อมไม่ได้ยินอยู่แล้ว
เฉินฮุยเพียงแค่สัมผัสได้ว่าหมูป่าสองตัวบนไหล่เขา อยู่ ๆ ก็วิ่งเตลิดลึกเข้าไปในป่าด้วยเหตุผลบางอย่าง
ภูเขาลูกใหญ่ขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้พวกมันวิ่งหนีไปแล้วอยากจะหาตัวให้พบอีกคงจะเป็นเรื่องยาก
"เสียงฝีเท้าเหรอ? ไม่มีนะ?"