เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 276
เห็นสภาพรังผึ้งรวมถึงความชาญฉลาดในการออกแบบรังผึ้งแล้ว
หวงซูชิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมว่า "หัวคิดของเฉินฮุยนี่ใช้ได้เลยนะ เก็บกวาดรังผึ้งแบบนี้ คนปลอดภัยแถมตัวผึ้งก็ไม่ตื่นตระหนกด้วย"
ด้วยความคุ้นเคยตามสัญชาตญาณอาชีพของหวางคุนหวา ทำให้เขามองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าไม้ที่ใช้ทำรังผึ้งนั้นถูกเลื่อยมาได้เรียบและเสมอกันดีมาก ทั้งยังตอกตะปูได้อย่างประณีตบรรจง
มองหน้าเฉินฮุยแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า "รังผึ้งนี่ไอน้องทำเองเหรอ?"
"ผมจะไปมีความสามารถอะไรกันล่ะ ฝีมือเพื่อนผมต่างหาก"
เฉินฮุยเดาความคิดของหวางคุนหวาได้คร่าว ๆ จึงชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า
"เพื่อนผมเป็นศิษย์เอกของช่างไม้ฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้านครับ ต้องอีกสองปีโน่นถึงจะเรียนจบออกไปตั้งตัวได้"
ใครที่เป็นเถ้าแก่แล้วจะอยากไปเป็นลูกจ้างคนอื่นกันเล่า