กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230
"พ่อ กินปูหน่อยครับ!"
"พ่อครับ เต้าหู้แห้งนี่อร่อยใช้ได้เลย!"
"ลุงเขย ดื่มแก้วนี้หน่อย!"
เมื่อต้องเผชิญกับความกระตือรือร้นของลูกชายทั้งสองคนและหลานชายคนโต อู๋สุ่ยเซิงก็รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้างเหมือนกัน
เขายกแก้วขึ้นแล้วพูดว่า "เฮ้อ! ฉันก็แค่พูดถึงสถานการณ์ที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นน่ะ..."
คำพูดของอู๋สุ่ยเซิงยังไม่ทันจบ
เฉินฮุ่ยหงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ดันก้นแก้วขึ้นไปด้านบน แล้วยัดเข้าไปในปากของเขาตรง ๆ "ตอนกินข้าวก็ยังปิดปากนายไม่ได้อีก! จริง ๆ เลย!"
"ก็ได้! ก็ได้! ฉันไม่พูดแล้วก็ได้!"
อู๋สุ่ยเซิงยอมแพ้ที่จะดิ้นรน และเริ่มก้มหน้ากินอาหารในชามของตัวเอง