กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196
"เดี๋ยวฉันไปจับผีมาให้เธอก็ได้ ไม่งั้นต่อไปเธอคงไม่กล้ามาอีกแล้วแน่ๆ" อานเหวินจิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"อย่าพูดอะไรเรื่อยเปื่อยน่า ไม่ต้องไปหรอกดีกว่า"
เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ลอยปะปนมากับสายลมอีกครั้ง
เฉินกั๋วกางเอื้อมมือไปรั้งอานเหวินจิ้งเอาไว้
"ลุงกั๋วกาง วางใจเถอะครับ! ในโลกนี้ไม่มีผีหรอกนะ!"
"ต่อให้มีผีจริงๆ กลางวันแสกๆ แบบนี้ ผีขี้แงที่เอาแต่ร้องไห้จะมีอะไรน่ากลัวกันเล่า!" อานเหวินจิ้งกล่าว
"งั้นเธอก็ยังมาแย่งไม้ไผ่ฉันไปอีก!"
เฉินกั๋วกางรู้สึกว่าเสียหน้าอยู่บ้าง จึงอดไม่ได้ที่จะพูดจาแข็งกร้าวกลบเกลื่อนออกไปประโยคหนึ่ง